نظام ملی نو آوری

چکیده:

در دنیای امروز نوآوری یک شرط غیرقابل انکاربرای باقی ماندن در میدان رقابت‌های اقتصادی، صنعتی، تجاری، تکنولوژیک و غیره بشمار می‌رود. در واقع برای تصاحب جایگاهی شایسته در میان رقبا می بایست تولیدات و یا خدماتی قابل رقابت و جدید برای عرضه داشت.دانش و فناوری در توسعه و پیشرفت کشورها، مخصوصا کشورهای در حال توسعه نقش بسزایی دارد.درواقع دانش و فناوری  اساسی ترین جزء جریان توسعه اقتصادی استوامکان رقابت و حضور در صحنه بین المللی را برای ما فراهم می کند، زیرا که در دنیا فعلی کشورهایموفق، آنهایی هستند که بتوانند نوآوری فنی را به تولید اقتصادی نوین تبدیل کنند ودر راه پیشرفت گام بردارند. هر چند در کشور ارتباط بین سه نهاد دولت، دانشگاه و صنعت کما بیش وجود دارد ولیموضوع حائز اهمیت، یافتن ارتباطات موثروتعاملی پویا بین این سه نهاد است که نتیجه آن در رشد وتوسعه ملی نمایان میشود.

     نظام ملی نوآوری به دلایل مختلف امری اثرگذارو ضروری برای سرنوشت هر کشوراست . در این مقاله هدف آن است که نظام ملی نوآوری که نظامی از نهادهای بهم پیوسته برایایجاد، ذخیره، انتقال دانش، مهارتها وتولیدات می باشد و نهایتاً به تکنولوژی‌هایجدید می انجامد، معرفی گردد.

    در این پژوهش سعی شد با بررسی و مطالعات کتابخانه ای واستنباط از ایده های صاحب نظران در این زمینه,مقاله ای جامع ومفید ارایه ومورد قبول استاد گرامی آقای دکترانتظاری واقع شود.

 

 

 

 

 

 

مقدمه:

       از مهمترین ویژگی‌های  عصر حاضر سرعت تبادل اطلاعات و ارتباطات است، ایده‌های نو و خلاقانه بسرعت عینیت می‌یابند و همواره خدمات و کالاهای بهتر، با تکنولوژی بالاتر و قیمت مناسبتر، بازارها را در اختیار خود می‌گیرند و محصولات با فناوری پایین‌تر را از دور خارج می‌کنند. زمانی برای تخصص در تولید و تجارت از مزیتهای مطلق و نسبی کشورها صحبت می‌شد اما امروزه بسیاری از کشورهای توسعه یافته دیگر به انتظار فراهم شدن شروط مزیت‌های نسبی یا مطلق نمی‌مانند بلکه بدنبال خلق مزیت هستند.

       صرف بودجه‌های کلان در امور تحقیق و توسعه (R&D) در غالب کشورهای توسعه‌یافته گویای اهمیت و لزوم توجه بیش از پیش به این مهم است. در سال 1997 نیز OECD با همین رویکرد نوآوری را شامل R&D ، کسب و تحصیل دانش، امکانات و تجهیزات، تدارکات تولید و بازاریابی و غیره معرفی می‌کند. 

     نظام ملی نوآوری مفهومی است که حوزه آن از تعداد معدودی نوآوری‌های محصول وفرآیند، در یک کشور خاص و در یک بازه زمانی مشخص، وسیعتر و فراگیرتر می‌باشد. شناختعمیق و کامل این مفهوم برای ماندن درعرصه رقابت ضروری می‌باشد.  توجه برخی از دانشمندان بر نهاد های ملی و سیاستهای دولتی که در عملکرد نوآورانه بنگاهها نقش دارد, بود. گروهی نیز بر اثرات نظام آموزشی وتحقیقاتی کشور، روابط صنعتی، نهاد های علمی وتخصصی، سیاستهای دولتی و زیرساخت فرهنگی تاکید دارند. نظام ملی نوآوری را می‌توان به عنوان یک نظام مدیریتی، شامل، بدنه اصلی، عناصر ساختاری و محیط خارجی به صورت زیر در نظر گرفت:

- بدنه اصلی: بنگاههای اقتصادی (صنایع)، دانشگاه‌ها، پارک‌ها و انکوباتورهای علم و فناوری، مراکز پژوهشی، سازمان‌های دولتی، نهادهای مالی.
ـ عناصر ساختاری: بازار رقابتی، پژوهش، زیرساخت‌های نوآوری، مشارکت و همکاری، دسترسی به اطلاعات

 

1) سیستم نوآوری ملی بستر مناسب توسعه فناوری/ دکتر جعفر باقری نژاد/ استادیار گروه آموزشی مهندسی صنایع ورئیس دانشکده فنی ومهندسی دانشگاه الزهرا(س)/1385

ـ محیط خارجی: نظام مدیریتی کشور، فرهنگ نوآوری، سیاست‌ها و برنامه‌های دولت، مکانیزم‌های عملیاتی (قوانین و مقررات، انتشار تکنولوژی،‌ مالیکت معنوی، سرمایه‌های ریسک‌پذیر، نظام تعلیم و تربیت و ...)چنین نظامی باید در سطح ملی تعریف شود زیرا اول آن که بسیاری از مشکلات توسعهنیافتگی محدود به مرزهای وتحریمهای سیاسی کشورها هستند. دوم آن که، دانش که کلید نوآوری استبسیار مشکل تر از کالاهای دیگر از مرزها عبور می کند و دیگر آن که، سیاستهایی که بهطور مستقیم در تولید و استفاده از دانش نقش دارند آنهایی هستند که در سطح ملی طراحیو اجرا می شوند.

      اهداف نظام ملی نوآوری وابسته به اهداف کلی کشور است و ممکن استتعدادی از کشورهای در حال توسعه هدف اصلی خود را از بین بردن شکاف فناوری بین آنهاو کشورهای توسعه یافته بدانند، این هدف با وارد کردن فناوری ها و دانش های روز دنیاو ملی ساختن چنین فناوری هایی ممکن است.

/ 0 نظر / 10 بازدید